با تنهایی چطور سر می کنید؟


#1

سلام
من از این ترم دیگه دانشگاه نمی رم و می خوام انصراف بدم. دارم برنامه نویسی رو حرفه ای یاد می گیرم و رو چند تا پروژه طراحی سایت کار می کنم تا برای رزومم آماده کنم.می خوام برای مهاجرت آماده شم… اما مشکلی که دارم اینه که خیلی تنهام… دوست بدرد بخوری ندارم. موقع کار تنهایی خیلی اذیتم می کنه و بازدهی ام شدیداً افت کرده … تو شهرستان کوچیکم و امکانات تفریحی زیر صفر…

به نظرتون چطور میشه با وجود تنهایی مطلق به کارم ادامه بدم؟؟


#4

تنهایی از نوع اینکه دوستی ندارین یا اینکه احساس تنهایی می کنین؟

تنها بودن برخی وقت ها خوب هست. باعث میشه تمرکز توی کارهاتون داشته باشین. اما تنهایی رو حس کردن خوب نیست و حس منفی داره.

برای افزایش بازدهی و داشتن حس خوب و زنده بودن، برای باشگاه بدنسازی ثبت نام کنین. اگر باشکاه نزدیکی ها ندارین، یک سری برنامه از یوتیوب دانلود کنین خودتون خونه نیم ساعت هر روز تمرین داشته باشین تا بتونین از لحاظ فیزیکی هم بدنتون رشد کنه و هرمونهای شادی بخش رو تولید کنه.

تنهایی رو خودتون بوجود میارین، خودتون هم باید براش راه حل پیدا کنین. کسی جلوی شما رو نمی گیره که بیرون نرید و با کسی حرف نزنید. من خودم هم خیلی وقت هست تنها زندگی می کنم. اما با روش هایی که پایین عرض می کنم کم کم دارم خودم رو با اجتماع وفق میدم. سخت هست و برخی وقت ها بیرون رفتن و با دیگرون بودن اتلاف وقت دیده میشه. اما این اشتباه هست و باید اجتماعی بود.

از فیلم های پ-و-ر-ن (بدترین سرگرمی هست این) و سینمایی و اخبار دور باشین. وقتتون رو برای سریال ها هم دور نریزین. پیشنهاد می کنم کتاب هایی که بهتون کمک می کنن تا درک بهتری از خودتون داشته باشین رو مطالعه کنین (یکی از پست های من اینجا هست. اون رو بخونین - مهاجرت و کار درخارج از کشور)

شما قبل از تخصص و دوست پیدا کردن، نیاز دارین تا خودتون رو بشناسین و خودتون رو دوست داشته باشین. باشگاه کمک می کنه افرادی رو ببینین و ذهنتون به تنها بودن و خود خوری نیافته. حتما تو برنامه روزانه داشته باشین که نیم ساعت تا یک ساعت برید پارک قدم بزنین و مردم رو ببینین. باعث میشه تو جمع بودنی احساس نیاز و توجه نکنین. ذهن وقتی تنها میشه و بعد وارد جمع میشه شوکه میشه و اون لذت باهم بودن رو فراموش می کنه.

من یه مدتی بود که صورت افراد یادم رفته بود و اندازه ادم ها (قدشون رو کلا فراموش کرده بودم - اصلا بیرون نمی رفتم برای یک مدت طولانی). اینجا هم افراد دپرس خیلی زیاد هستن و میشه گفت تبدیل شده به یک مشکل جهانی. خیلی ها وقتشون رو با کامپیوتر صرف می کنن و توانایی ارتباط در دنیای واقعی رو از دست می دن.

انشالا امدین اینور، می بینین که تنهایی جزئی از زندگیتون میشه و ممکنه نتونین دوست مناسبی رو به این زودی ها پیدا کنین. برای همین خودتون رو دوست داشتنی رو عادت کنین، می تونین زندگی راحتی رو پیش رو داشته باشین. ورزش و خوراک مناسب هم که یادتون نره.

ویدیوی زیر رو ببینین. هر چی زودتر به جمعی بپیوندین زندگی شاد تری رو خواهید داشت:

و این:

برای خودم همونطور که اشاره کردم، ورزش کردن، مجبور کردن خودم به بیرون رفتن و دیدن و صحبت کردن با دیگرون، خورد و خوراک تقریبا منظم (صبحانه تا ساعت 11 و شام قبل از 9)، و یک سری قرص های ضروری مثل قرص روغن ماهی و مالتی ویتامین و ویتامین های مکمل ب خیلی کمک کرد ذهنم روشنتر و بهتر کار کنه و خیلی توی رختخواب سقف رو نظاره نکنم.


#5

جفتش.
راستش تو دوست پیدا کردن مشکلی ندارم. چند وقت پیش برا یکاری اومدم تهران و تو خوابگاه با بچه ها خیلی راحت ارتباط داشتم …

اما تو این شهری که هستم هیچ کی نیست… انگار من اینجا یه موجود فضاییم!! با همه غریبه ام و اصلا طرز فکرامون بهم نمی خوره… امکانشم ندارم که فعلا بیام شهر دیگه .
باید ببینم چکار می کنم…
فعلا بهترین دوستم یوتیوبه!!